روزی که خواستم شروع به نوشتن این وبلاگ کنم، به خودم

 یه قولی دادم که دلیل نوشتنمم هنوز همونه!

 چند روز پیش تصمیم گرفتم که دیگه ننویسم ولی قول داده

 بودم ونمی شد کاریش کرد! البته نوشتن دست خودم نیست.

 وقتی چیزی میاد به ذهنم، بایّد بنویسمش.

 بنابراین چون مطلب آماده نداشتم ، پست قبلی رو همینجوری

 گذاشتم:مفید و مختصر!اما امروز خدا رو شکر مطلب جورشد!

 مدتی می شد که یه تناقض دیگه، ذهنمو مشغول کرده بود.

 خودم به این جمله اعتقاد داشتم:هرکه علمش بیش،رنجَش بیشتر.

 تا اینکه جمله ی دیگه ای پیدا شد:هرکی دانشش بیشتره، بیشتر

  پی می بره که چه قدر نادونه!!! این رنج جمله ی اول با اون

 نادونی جمله ی دوم در تضاد بودن واسه من!

 تا اینکه بالاخره بعد از کمی کلنجار رفتن با معانی و کتابها!

 فهمیدم دلیل دیگه ی سرخوشی عرفا،  "نادونیشونه"

 نَه علمشون!!!

 اگر سروی به بالای تو باشد        نه چون بَشن دلارای تو باشد

 و گر خورشید در مجلس نشیند          نپندارم که همتای تو باشد

 و گر دوران ز سر گیرند هیهات   که مولودی به سیمای تو باشد

 که دارد در همه لشکر کمانی      که چون ابروی زیبای تو باشد

 مبادا ور بود غارت در اسلام           همه شیراز یغمای تو باشد

 برای خود نشاید در تو پیوست         همی‌سازیم تا رای تو باشد

 دو عالم را به یک بار از دل تنگ   برون کردیم تا جای تو باشد

 یک امروزست ما را نقد ایام         مرا کی صبر فردای تو باشد

 خوشست اندر سر دیوانه سودا    به شرط آن که سودای تو باشد

 سرسعدی چوخواهد رفتن ازدست  همان بهتر که در پای تو باشد

 پ.ن:نمی دونم کی می خوام دست از سر"سعدی"  و عرفای

 دیگه وردارم.  فقط خدا عالمه!